Bir gece kadının biri bekliyordu havaalanında,
Daha epeyce zaman varda uçağın kalkmasına...
    
     Havaalanındaki dükkandan bir kitap ve bir paket kurabiye alıp, buldu kendisine oturacak bir yer.
Kendisini kitabına öyle kaptırmıştı ki, Ama yine de yanında oturan adamın olabildiğince cüretkar bir şekilde aralarında duran paketten birer ,birer kurabiye aldığını gördü, ne kadar görmezden gelse de. Bir taraftan kitabini okuyup, bir taraftan kurabiyesini yerken, gözü saatteydi, "kurabiye hırsızı" yavaş, yavaş tüketirken kurabiyelerini. Kulağı saatin tik taklarındaydı ama yine de engelleyemiyordu tik taklar sinirlenmesini. Düşünüyordu kendi kendine,
     "Kibar bir insan olmasaydım, morartırdım şu adamın gözlerini! " Her kurabiyeye uzandığında, adam da uzatıyordu elini. Sonunda pakette tek bir kurabiye kalanca "Bakalım simdi ne yapacak ?" dedi kendi kendine.Adam yüzünde asabi bir gülümsemeyle uzandı son kurabiyeye ve böldü kurabiyeyi ikiye.
Yarısını kurabiyenin ağzına atarken, verdi diğer yarısını kadına. Kadın kapar gibi aldı kurabiyeyi adamın elinden ve "Aman ALLAH'IM, ne cüretkar ve ne kaba bir adam, Üstelik bir teşekkür bile etmiyor !" Anımsamıyordu bu kadar sinirlendiğini hayatında, uçağının kalkacağı anons edilince bir iç çekti rahatlamayla topladı eşyalarını ve yürüdü çıkış kapısına, Dönüp bakmadı bile "kurabiye hırsızı" 'na. Uçağa bindi ve oturdu rahat koltuğuna, sonra uzandı, bitmek üzere olan kitabına. Çantasına elini uzatınca, gözleri açıldı şaşkınlıkla. Duruyordu gözlerinin önünde bir paket kurabiye! Çaresizlik içinde inledi,"Bunlar benim kurabiyelerimse eğer; ötekiler de onundu ve paylaştı benimle her bir kurabiyesini !" Özür dilemek için çok geç kaldığını anladı üzüntüyle, Kaba ve cüretkar olan,"kurabiye hırsızı" kendisiydi işte. Bencillik sarmış her yanımızı... her zaman karşıdaki suçludur. Ne güzel insanlar geçer de yanımızdan, sağımızdan solumuzdan.... haberimiz olmaz. Sonrada şikayet ederiz hep niye yalnızız diye. Aslında bizden beklenen sadece anlayış ve bir fırsat vermek değil midir?.