Marangozun biri artık iyice yaşlı olduğundan emekli olmaya karar verir. Yıllardır hizmetinde çalıştığı patronuna gidip niyetini belirtir. Patron onu anlayışla karşılar lakin son bir isteği vardır;
     Son bir tane daha ev yapmasını ister kendisinden.Yaşlı marangoz istemeyerek de olsa onca yıl ekmeğini yediği patronunun bu son isteğini kabul eder.Ama içi
sıkıntılı,kendisi isteksizdir. Taşıması,islemesi kolay olsun diye kalitesiz malzeme kullanır.isçiliğini de pek öyle sağlam yapmaz.Anlayacağınız başından savar bu son isi. Ee hal böyle olunca da iş birkaç günde
bitmiştir.Yeni evin anahtarını patrona teslim etmek üzere yola çıkar.yazihaneye gelir, içeri girer.
     -"Buyurun efendim!Ev hazırdır." der.
Patron, bir patrondan çok bir hayat arkadaşı edasıyla;
     -"Koy o anahtarı cebine!Bu ev benim sana hediyemdir" der.
Yaşlı marangoz hayatında hiç bu kadar utanmamıştır.kizarir,kizarir...fakat bir sey söyleyemez. Farkında olalım veya olmayalım,gün ve gün kendi hayatımızı kuruyoruz. Ne var ki geriye dönmemiz pek mümkün değil! Hepimiz birer marangozuz ve kendimiz için her gün yeni bir çivi
çakıyoruz.Farkında olalım veya olmayalım Hayat; bir Kendini Yap Tasarımı..!